Blog Widget by LinkWithin

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

NIKAΡIA MOU - Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗΣ


 


Η ελευθερία, η ισότητα και η αλληλεγγύη είναι στοιχεία που αποτελούν την βάση μιας ιδανικής κοινωνίας;

Στην Ικαρία, η ανάλυση αυτών των ιδανικών, όπως εκφράζονται μέσα από ένα κυρίαρχο έθιμο του νησιού (το «μνημόσυνο» που διεξάγεται την Κυριακή του Πάσχα), μας δίνει την ευκαιρία να αναζητήσουμε την πορεία αυτών των αξιών μέσα στους αιώνες, αλλά και να ανιχνεύσουμε την βάση διαμόρφωσης
...μιας ιδανικής κοινωνίας, η οποία κινδυνεύει να εξαφανιστεί.







ΣΥΝΟΨΗ

Το «Νικαριά μου» είναι ένα ντοκιμαντέρ που μέσα από την ζωή και τις ασχολίες κατοίκων του ελληνικού νησιού Ικαρία, προσπαθεί να διερευνήσει τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής και σκέψης, και το πώς διαμορφώθηκε αυτός δια μέσου των αιώνων, και πώς αυτός ο τρόπος ζωής υφίσταται ακόμα και σήμερα.

Αφορμή ένα έθιμο που γίνεται ακόμα στα χωριά της Ικαρίας και που οι ντόπιοι το αποκαλούν Μνημόσυνο και που εκεί εκφράζεται όλο το cultural background των κατοίκων. «Το μνημόσυνο είναι το αποκορύφωμα της αγάπης, της αλληλεγγύης και της ισότητας» δηλώνει ο πρωταγωνιστής της ταινίας.
Έτσι την ημέρα του Πάσχα, συγκεντρώνονται όλοι οι κάτοικοι του χωριού, και απολαμβάνουν το κρέας που οι κτηνοτρόφοι κυρίως προσφέρουν, στην μνήμη των νεκρών τους., κάνοντας το μνημόσυνο, ένα από τα μεγαλύτερα γλέντια του τόπου.
Πως όμως δημιουργήθηκε αυτό το έθιμο; Ποιες ήτανε οι ανάγκες που το έκαναν να υπάρχει τόσους αιώνες; Γιατί παρότι οι εποχές και οι ανάγκες έχουν αλλάξει, το έθιμο συνεχίζει να υπάρχει;
Την απάντηση μας την δίνει η παρακολούθηση του τρόπου ζωής και η φιλοσοφία των 3 κυρίως πρωταγωνιστών της ταινίας, κατοίκων του χωριού, τόσο στις ασχολίες τους όσο και στην ανάλυση του τρόπου ζωής τους, αλλά και η ανάλυση των λεπτομερειών που συνθέτουν αυτό το έθιμο. Λεπτομέρειες όμως που αποτελούν την εμβάθυνση του τρόπο ζωής και σκέψης.
Πιο συγκεκριμένα, ο μεν «μπακάλης» του χωριού, αλλά και μελισσουργός και αγρότης μας εισαγάγει στην κοινωνιολογική ιστορία του τόπου και των ανθρώπων., και μέσα από τις επισημάνσεις και τους παραλληλισμούς μας αναδεικνύει την κοινωνική δομή του νησιού. Μια δομή, χωρίς κοινωνικές τάξεις, και με την αλληλεγγύη να αποτελεί βασικό μοχλό ανάπτυξης της κοινωνίας και όχι φιλανθρωπική συνεισφορά.

Στην ταινία δεν υπάρχει αφηγητής. Οι ίδιοι οι κάτοικοι ξετυλίγουν τον τρόπο ζωής και σκέψης τους καρέ-καρέ. Η δύναμη όμως της εικόνας λειτουργεί σαν εμβάθυνση και εντέλει αποκάλυψη αυτών των συνηθειών που αντιστέκονται ακόμα στις σειρήνες της σύγχρονης πραγματικότητας.


Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 2010 και  πλέον κυκλοφoρεί σε DVD.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου